5 Mayıs 2012 Cumartesi

Doğum Hikayem

Öncelikle doğum yapmaktan çok korktuğumu daha doğrusu yapanların abuk subuk konuşup beni korkuttuklarını, yaşadığım mucizevi olaya gölge düşürdüklerini söylemeliyim... Günlerce normal doğum yapmak için sancılarımın gelmesini bekledim.Doktorum 20 Aralık demişti, 3 Ocak'ta sezeryan yapıldı.Ha şimdi sancım gelicek, ha şimdi derken hiç sancım gelmedi.Bu arada şöyle zor olur böyle zor olur diye beni korkuttular ama tüm samimiyetimle söylüyorum hiç de korkulacak bir şey değil, aksine bir mucizeye tanıklık ediyorsunuz.Tarif edilemeyecek kadar güzel bir duygu...Son kontrolüme gittiğimde doktorum acilen sezeryana almalıyız, bebeğin eşi çürümeye başlamış, hala dönmemiş ve tehlike başlamış dedi ve beni apar topar sezeryana aldılar.Şimdi de iyiki de aldılar diyorum, herhalde bu korkuyla bile bile ameliyata gitmem benim için çok zor olurdu.Fakat şöyle de bir durum var ki biraz daha beklesem normal doğum yapabilirdim gibi geliyor.Doktorun dediğine inandık, gerisi onun vicdanına kalmış artık...Çoğu doktor bebeğin ne zaman geleceği belli olmadığından, gecenin bir yarısında veya tam tatil gününde rahatsız edilmek istemiyor.O yüzden de hastalarını sezeryana yöneltiyorlar.Yöneltemediklerini de benim gibi acil sezeryana alıyorlar.Benim doğum yaptığım hastane doğum hastanesiydi.Aynı gün onlarca hasta doğum yaptı ve hiç normal doğum yapan yoktu. Sezeryanla doğum çok kolay.Belden epidural dedikleri uyuşturucu bir iğne yapılıyor ve hiç bir şey hissetmiyorsunuz.Birkaç dakika sonra bebeğiniz yanınızda oluyor.Sonra sizi odanıza alıyorlar, ağrı kesici yapıyorlar.Benim hiç ağrım olmadı.Bütün gece koridorda doğum yapan taze annelerle birlikte yürüyüş yapıp, sohbet ediyorsunuz.Hastanede prensesler gibi bakılıyorsunuz, her şey yolunda. Çok güzel bir duygu anne olmak.Ultrasonda gördüğümüz o minik şey şimdi kollarımda.Benim bi parçam, bizim parçamız... Canımız.... Bitanemiz...Misler gibi kokuyor... İlk görüşte ne düşündüğümü bilmiyorum... Şaşkınlık, sevinç, korku, duygusallık, gözyaşlarıyla karışık bir şey... İlk gece hiç uyumadım.Öylece O'nu izledim.Uyumasını, ağlamasını, hareketlerini...Allah'ın bir mucizesi... Allah'ım sen ne büyüksün.Yoktan var olmak bu olsa gerek... Ağladım, ağladım, ağladım...Hemen hemen bütün gece durmadı gözyaşlarım.Yaşadıklarım çok güzeldi ve duygularımı kelimelerle ifade edemiyordum.İçimden sadece sevinçten ağlamak geliyordu...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder